Katangian ng posisyong papel

Katangian ng posisyong papel


  • FULL TEXT: Leni Robredo’s declaration of 2022 presidential bid
  • Leave a comment Ang wika ay ginagamit upang magkakaintindihan at magkakaunawaan tayong lahat. Hindi ganap o malinaw ang isang talastasan kung walang wika na naiintindihan ng bawat panig.

    Sa aking opinyon, tama ang naging katuwiran ng mga taong kumontra sa Tagalog bilang batayan sa ating wikang pambansa. Parang pagmamay-ari na ng mga Tagalog ang Pilipinas. Noong , mula sa pagiging Tagalog naging Pilipino ang ating wikang pambansa. Ito ay alinsunod sa Kautusang Pangkagawaran Blg. Noong , sa ilalim ng administrasyon ni Pang. Corazon C.

    Ang ebolusyon ng ating wikang pambansa mula sa Tagalog hanggang sa Filipino ay isang palatandaan na ang wika ay patuloy na nagbabago. Sa aking palagay, mahalaga ang naging ebolusyon ng ating pambansang wika dahil hindi natin makikita ang tunay na halaga nito ngayon kung hindi ito pinagdebatehan noon.

    Pangalawa, kung hindi dahil sa ebolusyong ito ng ating wikang pambansa, Tagalog pa rin ang mananatiling pambansang wika, Sa aking obserbasyon sa kasalukuyang henerasyon, hindi na masyadong pinapahalagahan ng mga kabataan ang wikang Filipino. Patuloy nating ipinagdiriwang ang Buwan ng Wika subalit hindi naman natin ito pinaninindigan.

    Halimbawa, kapag may mga bisita tayong mga dayuhan, pinipilit nating kausapin sila sa linggwaheng kanilang naiintindihan. Gayunpaman, kapag tayong mga Pilipino ang pupunta sa ibang bansa, kailangan pa nating aralin ang kanilang wika.

    Sa aking palagay, dapat nating ipaglaban at patunayan ang ating pagmamahal sa Wikang Filipino sa pamamagitan ng paggamit ng ating wika sa pakikipagtalastasan natin sa mga banyaga. Hindi ito nangagahulugan na pilitin natin silang gamitin ang ating wika kundi ang importante ay hindi natin pinipilit ang ating sarili na magsalita sa wikang banyaga.

    Samakatuwid, ang mga isyu tungkol sa Wikang Filipino, mabuti man o masama ay nakakatulong para sa patuloy nating pagpapahalaga at pagbibigay importansiya sa ating wikang pambansa. Ang pagsibol ng mga masasamang isyu ay isang paraan upang mapatunayan natin ang ating pagmamahal ang pagtatangkilik sa Wikang Filipino.

    In her speech, Robredo detailed the factors she considered in making her decision, what would be at stake in the historical polls, and why she decided to gun for higher office in Below is the full text of Robredo's statement in Filipino as she delivered it.

    An English translation follows. Deklarasyon ng kandidatura para sa pagkapangulo ni Kgg. Leni Robredo Magandang umaga sa inyong lahat. Puno ng taimtim na pagninilay ang mga nakaraang araw. Salamat sa lahat ng nagparating ng suporta, sumabay sa dasal, at umunawa sa pinagdaanan kong discernment process ukol sa halalan ng Sa prosesong ito, walang naging lugar ang ego o pansarili kong interes.

    Mabigat na responsibilidad ang pagkapangulo, at hindi ito puwedeng ibase sa ambisyon o sa pag-uudyok ng iba. Pagdating sa pamumuno, iisa lang dapat ang konsiderasyon: Ano ba ang pinakamabuti para sa bansa natin?

    Lalong matimbang ang tanong na ito dahil sa napakalaking hamon ng pandemya. Ang dami nang namatay. Marami sa atin, ginawa na ang lahat na puwedeng gawin para lang mailigtas ang mahal sa buhay; para makahanap ng pambili ng pagkain; para maitawid ang sarili sa kinabukasan. Mahaba ang daang tinahak natin para makarating sa araw na ito. Hindi ko binalak tumakbo.

    Iniisip ko nang bumalik na lang sa probinsiya namin, kung saan marami rin ang umaasa sa aking tumulong magpanday ng pagbabago. Nitong mga nakaraang linggo, nakipagpulong tayo sa iba't ibang mga personalidad. Nilinaw ko sa kanila: Handa akong magbigay-daan at tumulong na lang.

    May alok din silang sumanib na lang ako bilang kandidato, o bilang bahagi ng kanilang administrasyon sakaling manalo sila. Ang tugon ko, hindi ito tungkol sa posisyon; hindi tayo nakikipag-usap para makipagtransaksiyon. Ang pinakamahalaga, magkaisa kami — sa prinsipyo, sa pangarap para sa bansa, at sa landas na dapat tahakin tungo sa katuparan ng mga ito.

    Nilinaw ko rin: Buhay at kinabukasan ng Pilipino ang pinag-uusapan natin ngayon. Pinipilahan ang mga ospital, dumadaing ang mga health workers, at nagugutom ang mga nawalan ng trabaho. Samantala, bilyon-bilyong piso ang inilagay sa mga kuwestiyonableng kontrata habang milyon-milyong Pilipino ang naghihikahos. Alam na nating lahat ito: Kaya maraming nagugutom, naghihirap, at namamatay, dahil sariling interes at hindi kapakanan ng Pilipino ang number one priority ng mga nasa poder.

    Ang kawalan ng maayos na pamamahala ang ugat ng ating maraming mga problema, at ito ang kailangang wakasan. Handa dapat tayong iwaksi nang buong-buo ang mga agenda, ang mga interes, ang mismong mga tao at klase ng pulitika na sanhi ng pinagdaraanan ng bansa natin ngayon.

    Kung hindi ka lilinya nang malinaw, kung makikipagkompromiso ka, kung hindi mo man lang kayang sabihin [na] mali ang mali — nakaninong panig ka ba talaga? Malinaw kung nasaan ako: Nasa panig tayo ng mga sinasagad ang lahat para iraos ang sarili, ang pamilya, ang kapuwa, mula sa pandemyang ito. Nanay ako hindi lang ng tatlong anak ko, kundi ng buong bansa. At alam ng lahat ng ibang nanay, ng lahat ng ibang magulang, kung ano ang kaya nilang pagdaanan at isakripisyo sa ngalan ng kanilang mga anak.

    Kung paanong tiniis ng mga kliyente ko ang pang-aabuso at pananakit ng asawa nila. Kapag tinanong mo kung bakit, iisa ang sagot: Alang-alang sa mga anak nila.

    At naaalala ko kapag, sa wakas, pinili na nilang lumaya — kapag nahanap nila ang tapang na mag-empake, bitbitin ang mga bata, at gawin ang unang hakbang papalabas ng pinto nila. Dahil natauhan na sila na, kung hindi sila maglalakas ng loob, mamanahin lang ng mga anak nila ang pagdurusa.

    Ina akong nakikita ang pagdurusa ng minamahal kong bansa. Naniniwala ako: Ang pag-ibig, nasusukat hindi lang sa pagtitiis, kundi sa kahandaang lumaban, kahit gaano kahirap, para matapos na ang pagtitiis. Ang nagmamahal, kailangang ipaglaban ang minamahal. Buong-buo ang loob ko ngayon: Kailangan nating palayain ang sarili mula sa kasalukuyang sitwasyon. Lalaban ako; lalaban tayo. Inihahain ko ang aking sarili bilang kandidato sa pagkapangulo sa halalan ng Malinaw sa lahat ang hamon na kinakaharap natin.

    Nakita na nating lahat ang pagsisinungaling at panggigipit na kayang gawin ng iba para maabot ang mga layunin nila. Nasa kanila ang pera, makinarya, isang buong estrukturang kayang magpalaganap ng anumang kuwentong gusto nilang palabasin. Pero hindi kayang tabunan ng kahit na anong ingay ang katotohanan: Kung parehong uri ng pamamahala at pareho ang pagkatao ng mga magwawagi sa araw ng halalan, wala tayong aasahang pagbabago.

    Dito tayo poposisyon. Gagawin natin itong paninindigan, gagawin nating enerhiya. Tatalunin natin ang luma at bulok na klase ng pulitika. Ibabalik natin sa kamay ng karaniwang Pilipino ang kakayahang magdala ng pagbabago. Alam kong marami sa inyo ang ilang buwan nang kumikilos nang kusa tungo sa layuning ito. Sinasabi ko ngayon: Buong-buo rin ang tiwala ko sa inyo.

    Kaya tinatawag ko kayo: Gisingin ang natutulog pang lakas. Tumindig kayo; tinitiyak ko, mayroon ding titindig sa tabi ninyo. Kumausap ng labas sa nakasanayan; palawakin pa ang hanay. Ihayag ang katotohanan na sa kabila ng mga limitasyon, sa kabila ng panggigipit. Sa maliit na tanggapan pa lang natin dito sa Office of the Vice President, napakarami na nating nagawa para makatulong: ang mga pabahay, ang ayuda at medical at livelihood assistance, ang lingap sa mga nasalanta, ang pailaw at classrooms at dorms, ang Vaccine Express, Swab Cab, Bayanihan e-Konsulta, Bayanihan e-Skuwela, TrabaHOPE, Community Marts, free shuttle services, at mga libreng PPE at napakarami pang ibang nagawa gamit ang pinagsanib nating lakas.

    Kung naipatupad natin ang lahat ng ito; kung nakarating ang tulong natin sa Agutaya, hanggang San Remigio, hanggang sa ground zero ng Marawi kahit ginigipit tayo, imagine kung ano pa ang kaya nating gawin, kung saan pa ang kaya nating marating, kung maitututok ang buong enerhiya ng gobyerno sa tangi nitong dapat iniintindi: ang kapakanan ng taumbayan. Anim na taon ang nakaraan, tinanggap ko ang hamon na tumakbo sa pagka-bise presidente. Ngayon, sasabak tayo sa mas malaking laban. Panata ko ngayon: Ibubuhos ko nang buong-buo ang aking lakas, hindi lang hanggang sa halalan kundi hanggang sa mga natitirang araw ko, para ipaglaban ang Pilipinas ng ating mga pangarap — isang lipunan kung saan, kapag nagbanat ka ng buto, kapag ginawa mo ang lahat ng kaya mo, makaaasa ka sa ginhawa at pag-asenso; kung saan, kapag may nadapa, may sasalo sa iyo, may aakay sa iyo patayo; kung saan ang mga plano para sa edukasyon, transportasyon, pagkain, kalusugan, katarungang panlipunan ay naipapatupad dahil may gobyernong matino at mahusay, gobyernong tapat at may pananagutan, gobyernong tunay na inuuna ang interes ng taumbayan.

    May landas tungo sa kinabukasang ito. Pero hindi ito maaabot sa pagwawalang-kibo kapag may nangyayaring hindi tama. Hindi ito puwedeng iasa sa iba habang nanonood ka lang; hindi puwedeng pumikit na lang at umasang pagdilat natin nagbago na ang mundo. Ang kinabukasan, pinipili, pinagsisikapan, ipinaglalaban. Kailangan nating piliing humakbang. Heto ako ngayon, humahakbang. Ipaglalaban ko kayo hanggang dulo. Itataya ko ang lahat; ibubuhos ko ang lahat na kayang ibuhos.

    Sama-sama tayong tumaya sa laban na ito. Buong bansa tayong tumungo sa isang kinabukasang mas patas at mas makatao; kung saan ang bawat Pilipino ay may pagkakataong umasenso; kung saan ang lakas ng bawat isa ay nagiging nagkakaisang lakas ng lahat — lakas na dadaig sa anumang krisis, anumang hamon, lakas na magiging simula ng ating kolektibong pagbangon. Buong-buo ang tiwala ko, magtatagumpay tayo. Buong-buo pa rin ang pananalig ko sa Diyos at sambayanang Pilipino.

    Maraming salamat. Mabuhay ang Pilipinas. Declaration of candidacy for the presidential elections of , Leni Robredo The past few days have been filled with solemn reflection. Thank you to all who supported me, prayed with me, and who patiently understood my discernment process for the elections. There was no room for ego or self-interest in this process. The presidency is an enormous responsibility, and a decision whether to run for president or not cannot be based on ambition or outside prodding.

    When it comes to leadership, there should only be one consideration: What is best for our country? This question takes on more gravity especially given the immense challenge of the pandemic. Many have lost their lives. Many have gone through the experience of having to do everything to save our loved ones; to put food on the table; to survive another day.

    The road to today has been long. I had not planned to run. I was already thinking of heading back home to our province, where so many are also relying on me to help bring about change.

    Over the past few weeks, we met with different individuals. I made it clear: I am ready to give way and to simply help. They also offered to join forces — as a candidate, or as part of their administration if they succeed. My reply: This is not about positions; this is not a mere transaction.

    The important thing is to unite — to align along principles, along our shared dreams for the country, and the path that must be taken to achieve these. I likewise clarified: What is at stake are the lives and the future of the Filipino. Hospitals are filled to capacity, health workers are calling for a timeout, the jobless are going hungry. Meanwhile, billions upon billions of pesos went into questionable contracts while millions of Filipinos struggle. We should all know by now: There is much hunger, suffering, and death because those in power have prioritized self-interest over the welfare of the Filipino.

    The lack of good governance lies at the root of our many problems. This needs to end. And if we truly want to liberate ourselves from this situation, we should change not just the surnames of those in power; the corruption, the incompetence, the lack of compassion must be replaced by competence and integrity in leadership.

    We should be prepared to take out entirely the agendas, the interests, the very people and kind of politics that is the root of all that we are going through right now. Where I stand is clear: I am on the side of all who are doing what they can to lift themselves, their families, and their fellow human beings from this pandemic.

    May alok din silang sumanib na lang ako bilang kandidato, o bilang bahagi ng kanilang administrasyon sakaling manalo sila. Ang tugon ko, hindi ito tungkol sa posisyon; hindi tayo nakikipag-usap para makipagtransaksiyon. Ang pinakamahalaga, magkaisa kami — sa prinsipyo, sa pangarap para sa bansa, at sa landas na dapat tahakin tungo sa katuparan ng mga ito. Nilinaw ko rin: Buhay at kinabukasan ng Pilipino ang pinag-uusapan natin ngayon.

    Pinipilahan ang mga ospital, dumadaing ang mga health workers, at nagugutom ang mga nawalan ng trabaho.

    Samantala, bilyon-bilyong piso ang inilagay sa mga kuwestiyonableng kontrata habang milyon-milyong Pilipino ang naghihikahos. Alam na nating lahat ito: Kaya maraming nagugutom, naghihirap, at namamatay, dahil sariling interes at hindi kapakanan ng Pilipino ang number one priority ng mga nasa poder.

    Ang kawalan ng maayos na pamamahala ang ugat ng ating maraming mga problema, at ito ang kailangang wakasan. Handa dapat tayong iwaksi nang buong-buo ang mga agenda, ang mga interes, ang mismong mga tao at klase ng pulitika na sanhi ng pinagdaraanan ng bansa natin ngayon. Kung hindi ka lilinya nang malinaw, kung makikipagkompromiso ka, kung hindi mo man lang kayang sabihin [na] mali ang mali — nakaninong panig ka ba talaga? Malinaw kung nasaan ako: Nasa panig tayo ng mga sinasagad ang lahat para iraos ang sarili, ang pamilya, ang kapuwa, mula sa pandemyang ito.

    Nanay ako hindi lang ng tatlong anak ko, kundi ng buong bansa. At alam ng lahat ng ibang nanay, ng lahat ng ibang magulang, kung ano ang kaya nilang pagdaanan at isakripisyo sa ngalan ng kanilang mga anak.

    Kung paanong tiniis ng mga kliyente ko ang pang-aabuso at pananakit ng asawa nila.

    Kapag tinanong mo kung bakit, iisa ang sagot: Alang-alang sa mga anak nila. At naaalala ko kapag, sa wakas, pinili na nilang lumaya — kapag nahanap nila ang tapang na mag-empake, bitbitin ang mga bata, at gawin ang unang hakbang papalabas ng pinto nila. Dahil natauhan na sila na, kung hindi sila maglalakas ng loob, mamanahin lang ng mga anak nila ang pagdurusa.

    Ina akong nakikita ang pagdurusa ng minamahal kong bansa. Naniniwala ako: Ang pag-ibig, nasusukat hindi lang sa pagtitiis, kundi sa kahandaang lumaban, kahit gaano kahirap, para matapos na ang pagtitiis.

    Ang nagmamahal, kailangang ipaglaban ang minamahal. Buong-buo ang loob ko ngayon: Kailangan nating palayain ang sarili mula sa kasalukuyang sitwasyon. Lalaban ako; lalaban tayo. Inihahain ko ang aking sarili bilang kandidato sa pagkapangulo sa halalan ng Malinaw sa lahat ang hamon na kinakaharap natin. Nakita na nating lahat ang pagsisinungaling at panggigipit na kayang gawin ng iba para maabot ang mga layunin nila.

    Nasa kanila ang pera, makinarya, isang buong estrukturang kayang magpalaganap ng anumang kuwentong gusto nilang palabasin. Pero hindi kayang tabunan ng kahit na anong ingay ang katotohanan: Kung parehong uri ng pamamahala at pareho ang pagkatao ng mga magwawagi sa araw ng halalan, wala tayong aasahang pagbabago. Dito tayo poposisyon. Gagawin natin itong paninindigan, gagawin nating enerhiya.

    Tatalunin natin ang luma at bulok na klase ng pulitika. Ibabalik natin sa kamay ng karaniwang Pilipino ang kakayahang magdala ng pagbabago. Alam kong marami sa inyo ang ilang buwan nang kumikilos nang kusa tungo sa layuning ito. Sinasabi ko ngayon: Buong-buo rin ang tiwala ko sa inyo.

    Kaya tinatawag ko kayo: Gisingin ang natutulog pang lakas. Tumindig kayo; tinitiyak ko, mayroon ding titindig sa tabi ninyo. Kumausap ng labas sa nakasanayan; palawakin pa ang hanay. Ihayag ang katotohanan na sa kabila ng mga limitasyon, sa kabila ng panggigipit. Sa maliit na tanggapan pa lang natin dito sa Office of the Vice President, napakarami na nating nagawa para makatulong: ang mga pabahay, ang ayuda at medical at livelihood assistance, ang lingap sa mga nasalanta, ang pailaw at classrooms at dorms, ang Vaccine Express, Swab Cab, Bayanihan e-Konsulta, Bayanihan e-Skuwela, TrabaHOPE, Community Marts, free shuttle services, at mga libreng PPE at napakarami pang ibang nagawa gamit ang pinagsanib nating lakas.

    T600 vs t660 naipatupad natin ang lahat ng ito; kung nakarating ang tulong natin sa Agutaya, hanggang San Remigio, hanggang sa ground zero ng Marawi kahit ginigipit tayo, imagine kung ano pa ang kaya nating gawin, kung saan pa ang kaya nating marating, kung maitututok ang buong enerhiya ng gobyerno sa tangi nitong dapat iniintindi: ang kapakanan ng taumbayan.

    Anim na taon ang nakaraan, tinanggap ko ang hamon na tumakbo sa pagka-bise presidente. Ngayon, sasabak tayo sa mas malaking laban.

    FULL TEXT: Leni Robredo’s declaration of 2022 presidential bid

    Panata ko ngayon: Ibubuhos ko nang buong-buo ang aking lakas, hindi lang hanggang sa halalan kundi hanggang sa mga natitirang araw ko, para ipaglaban ang Pilipinas ng ating mga pangarap — isang lipunan kung saan, kapag nagbanat ka ng buto, kapag ginawa mo ang lahat ng kaya mo, makaaasa ka sa ginhawa at pag-asenso; kung saan, kapag may nadapa, may sasalo sa iyo, may aakay sa iyo patayo; kung saan ang mga plano para sa edukasyon, transportasyon, pagkain, kalusugan, katarungang panlipunan ay naipapatupad dahil may gobyernong matino at mahusay, gobyernong tapat at may pananagutan, gobyernong tunay na inuuna ang interes ng taumbayan.

    May landas tungo sa kinabukasang ito. Pero hindi ito maaabot sa pagwawalang-kibo kapag may nangyayaring hindi tama. Hindi ito puwedeng iasa sa iba habang nanonood ka lang; hindi puwedeng pumikit na lang at umasang pagdilat natin nagbago na ang mundo. Ang kinabukasan, pinipili, pinagsisikapan, ipinaglalaban. Kailangan nating piliing humakbang. Heto ako ngayon, humahakbang. Ibahagi ang mga hindi makalimutang mga lugar.

    Replektibong sanaysay Mga bagay na naiisip nararamdaman pananaw ay damdamin higil sa isang paksa. Kalimitang naglalaman ng personal na kuro kuro ng may akda. Sa pagbubukas ng k sa bansang pilipinas nadadagdagan ng dalawang taon sa sekondarya. Upang ihanda tayo sa kolehiyo. At hindi tayo mamaliitin ng ibang bansa. Magdagdagan ang ating mga kaalaman. Mapalawak ang ating mga kaisipan. Tunay nga talagang tumatataas na ang edukasyon sa pilipinas. Marami may lumipat ng galing sa ibang bansa upang dito mag-aral sa pilipinas.

    Dahil sa pagbubukas ng k o pagdadagdag ng dalawang taon. Ngunit may mga paaralan ang kulang pa din ngayon sa kagamitan. Kakulangan din sa mga guro. Hindi sila handa sa pagbubukas ng k Ang ibang mag studyante na galing sa pampublikong paaralan ay lumipa sa mga prebadong paaralan upang ipagpatuloy ang pag-aaral.

    Dahil kulang kulang sa silid-aralan at kagamitan. Gayon pa man marami tayong matutunan. Madadagdagan pa ang ating mga kaalaman. Noongsa ilalim ng administrasyon ni Pang. Corazon C. Ang ebolusyon ng ating wikang pambansa mula sa Tagalog hanggang sa Filipino ay isang palatandaan na ang wika ay patuloy na nagbabago. Sa aking palagay, mahalaga ang naging ebolusyon ng ating pambansang wika dahil hindi natin makikita ang tunay na halaga nito ngayon kung hindi ito pinagdebatehan noon.

    Pangalawa, kung hindi dahil sa ebolusyong ito ng ating wikang pambansa, Tagalog pa rin ang mananatiling pambansang wika, Sa aking obserbasyon sa kasalukuyang henerasyon, hindi na masyadong pinapahalagahan ng mga kabataan ang wikang Filipino.

    Patuloy nating ipinagdiriwang ang Buwan ng Wika subalit hindi naman natin ito pinaninindigan.


    thoughts on “Katangian ng posisyong papel

    1. I recommend to you to visit a site on which there is a lot of information on a theme interesting you.

    Leave a Reply

    Your email address will not be published. Required fields are marked *